Ο υποσιτισμός είναι διαδεδομένος στο φάσμα των ηπατικών νοσημάτων. Μια πρόσφατα δημοσιευμένη κατευθυντήρια οδηγία από την ESPEN συνιστά συγκεκριμένες μεθόδους διατροφικής διαχείρισης για ασθενείς με διαφορετικές ηπατικές νόσους σε διάφορα στάδια (Plauth, et al., 2019). Παρακάτω δίνονται ορισμένα παραδείγματα για να περιγραφεί η κατάσταση στους διαφορετικούς ασθενείς. Στην κίρρωση του ήπατος, ο επιπολασμός και η σοβαρότητα του υποσιτισμού μικτού τύπου πρωτεϊνών-ενέργειας σχετίζεται με το κλινικό στάδιο της χρόνιας ηπατικής νόσου, κυμαινόμενος από 20% σε ασθενείς με καλά αντισταθμισμένη νόσο έως περισσότερο από 60% σε ασθενείς με προχωρημένη κίρρωση (Plauth, et al., 2019). Επίσης, σχετίζεται με υψηλότερη θνησιμότητα.
Σε αρκετές μελέτες, αναφέρθηκε υψηλότερη θνησιμότητα σε ασθενείς με προεγχειρητική σαρκοπενία που υποβλήθηκαν σε μεταμόσχευση για τελικού σταδίου χρόνια ηπατική νόσο. Επίσης, σε άλλες ηπατικές νόσους όπως η μη αλκοολική στεατοηπατίτιδα (NASH) και η κίρρωση, η σαρκοπενία αποτελεί ισχυρό προγνωστικό παράγοντα θνησιμότητας.
Οι ασθενείς με χρόνια ηπατική νόσο και καθιστικό τρόπο ζωής θα πρέπει να λαμβάνουν μεγαλύτερη ποσότητα θερμίδων από ένα υγιές άτομο (1,3 φορές περισσότερο για την παροχή μη πρωτεϊνικής ενέργειας). Σε ασθενείς με αλκοολική στεατοηπατίτιδα συνιστάται έντονα η χρήση συμπληρωμάτων διατροφής από το στόμα (ONS) όταν δεν μπορούν να καλυφθούν οι θερμιδικές απαιτήσεις. Επίσης, σε περίπτωση ήπιας ηπατικής εγκεφαλοπάθειας, συνιστάται η χρήση ONS.
Σε πρόσφατα δημοσιευμένες κατευθυντήριες οδηγίες, έχουν συσταθεί πρόσληψη πρωτεϊνών για ασθενείς με ηπατικές παθήσεις (Plauth, et al., 2019). Οι μη υποσιτισμένοι ασθενείς με αντιρροπούμενη κίρρωση θα πρέπει να καταναλώνουν 1,2 g/kg σωματικού βάρους/ημέρα. Για την αναπλήρωση υποσιτισμένων ή/και σαρκοπενικών κιρρωτικών ασθενών, θα πρέπει να καταναλώνεται ποσότητα 1,5 g/kg σωματικού βάρους/ημέρα. Για τις άλλες ηπατικές νόσους, συνιστάται παρόμοιο εύρος, αλλά πάντα ανάλογα με την κατάσταση του ασθενούς. Οι ηπατικές νόσοι εμφανίζονται πολύ συχνά σε παχύσαρκους ασθενείς. Το S-core μπορεί να χρησιμοποιηθεί στις διάφορες ηπατικές νόσους ακολουθώντας τις συγκεκριμένες συμβουλές της ομάδας εμπειρογνωμόνων της ESPEN.
Η χρήση ελαίου MCT στην ηπατική νόσο εξακολουθεί να αποτελεί ένα ενδιαφέρον πεδίο περαιτέρω έρευνας. Σε ένα μοντέλο τρωκτικών, αποδείχθηκε ότι μια δίαιτα πλούσια σε LCT σε συνδυασμό με αλκοόλ οδήγησε τους αρουραίους να αποθηκεύσουν πολύ περισσότερα τριγλυκερίδια στο ήπαρ (8x έναντι του ελέγχου) σε σύγκριση με μια δίαιτα πλούσια σε MCT σε συνδυασμό με αλκοόλ (3x έναντι του ελέγχου) (Lieber, Lefevre, & Spritz, 1967). Επίσης, αποδείχθηκε ότι τα MCT προστατεύουν το ήπαρ από τη στεάτωση (Nanji, Yang, & Fogt, 1996). Σε ένα μοντέλο αρουραίου για μη αλκοολική λιπώδη νόσο του ήπατος (NAFLD), μια δίαιτα πλούσια σε MCT μπορούσε να αποτρέψει την εξέλιξη της νόσου (Ronis, et al., 2013). Σε μια παλαιότερη μελέτη, συμπεραίνεται ότι τα MCT έχουν δυνητική αξία στη θεραπεία της δυσαπορρόφησης σε ασθενείς με κίρρωση και δεν αντενδείκνυνται κλινικά, ακόμη και σε ασθενείς με ενδείξεις ηπατικής εγκεφαλοπάθειας (Morgan, Bolton, Morris, & Read, 1974).
Μια πρόσφατη δημοσίευση σε μοντέλο τρωκτικών έδειξε ότι μια δίαιτα πλούσια σε MCT ωφελεί την παχυσαρκία, αλλά είχε αρνητική επίδραση στους δείκτες ηπατικής λιπογένεσης και β-οξείδωσης (Chamma, Bargut, Mandarim-de-Lacerda, & Aguila, 2017).
Μια σπάνια κατάσταση όπου έχει αποδειχθεί ότι η συμπλήρωση με έλαια MCT είναι επωφελής είναι η ανεπάρκεια κιτρίνης. Η κιτρίνη λειτουργεί ως μεταφορέας ασπαρτικού/γλουταμικού στα μιτοχόνδρια και είναι απαραίτητη για την ηπατική γλυκόλυση (Hayasaka & Numakura, 2018). Η ανεπάρκεια κιτρίνης μπορεί να εκδηλωθεί σε νεογνά ή βρέφη ως νεογνική ενδοηπατική χολόσταση που προκαλείται από ανεπάρκεια κιτρίνης (NICCD), σε μεγαλύτερα παιδιά ως αποτυχία ανάπτυξης και δυσλιπιδαιμία που προκαλείται από ανεπάρκεια κιτρίνης (FTTDCD) και σε ενήλικες ως υποτροπιάζουσα υπεραμμωνιαιμία με νευροψυχιατρικά συμπτώματα στην κιτρουλλιναιμία τύπου II (CTLN2).
Η κατάσταση έχει τον υψηλότερο επιπολασμό στην Ανατολική Ασία, αλλά απαντάται και σε άλλα μέρη του κόσμου (Abuduxikuer, Chen, Wang, & Wang, 2019). Μια σημαντική επιπλοκή της χολόστασης είναι η δυσαπορρόφηση λίπους που σχετίζεται με τη μειωμένη εντερική χολή, η οποία οδηγεί σε υποσιτισμό και ανεπάρκεια λιποδιαλυτών βιταμινών. Τα MCT μπορούν να συμπληρωθούν για να παρέχουν μια καλή πηγή λιπαρών θερμίδων (Francavilla, Miniello, Brunetti, Lionette, & Armenio, 2003). Σε ασθενείς με CTLN2 φαίνεται ακόμη και να καθυστερεί την ανάγκη για μεταμόσχευση ήπατος.